مریوان گالری

+ دلیر مردوخی شنبه 29 تیر1387 |

خسروشکیبایی هم... رفت

با شنیدن خبر مرگش بی درنگ به یاد هامون افتادم. همان فیلمی که آن موقع ها فکر می کردم عجب بازیگر دیوانه ای دارد. یعنی اصلا تصور نمی کردم که این فقط بازی یک نقش باشد. بعد به فکرخودم افتادم که سنم چقدر شده که باید شاهد مرگ یک بازیگر قدیمی سینما و تلویزیون باشم؟ هیچ کس باور ندارد که روزی باید برود و اگرهم به زبان بیاورد فقط در حد تلفظ یک جمله است:

همه می میرند من هم روزی می میرم. این سرنوشت حتمی من است.روزی باید بروم.

اما هیچ کس باور نمی کند

که روزی این همه وابستگی و دلبستگی را رها می کند.

                      بجانان جان رها كرديم و رفتيم           كه كرده است اينكه ما كرديم و رفتيم
                      زخود اميد كلي برگرفتيم                   توكل بر خدا كرديم و رفتيم
                      چو اينجا جايگاه خود نديديم               شبي ناگه هوا كرديم و رفتيم
                      زبهر دوست ما را پيرهن بود               ز دست دل قبا كرديم و رفتيم
                      اگر با ما صفا داري وگر نه                   بترك ماجرا كرديم و رفتيم
                      هرآنكس كو جفا ميگفت ما را             كنون وي را دعا كرديم و رفتيم
                      دريغا صحبت ياران همدم                   به ناكامي رها كرديم و رفتيم
                      خيالش را به پيش شمس تبريز          دليل و رهنما كرديم و رفتيم

+ دلیر مردوخی جمعه 28 تیر1387 |

گزارش-منبع: وبلاگ خبرنگارمریوان

کویر شهرک فرهنگیان

به این نوع تیتر می گویند تیتر اقناعی؛ یعنی می خواهی به مخاطب بگویی عین ماجرا "واقعا" همین است که می خوانید. نه زیاد نه کم. حالا می ماند چقدر راستگو باشی؛ می توانی مایه تخیلاتت را خیلی زیاد بگیری، کمی دق دلی هایت را سر سوژه های بد و ضدقهرمان خالی کنی و چند نقل قول هم فحش آبدار در قالب کلمات مسجع، آراسته کنی! و البته می توانی پسر خوبی هم باشی که کارش فقط روشنگری است. نه زیاد نه کم. نه متهم کنی نه اغراق کنی نه سانسور. این شاید مشکل است، اما شدنی و می توانی مردم را از موضعی آگاه و قانع کنی و زرد هم نباشی. می توانی شلوغ نکنی و متهم نشوی که سیاه نمایی می کنی. در "واقع" سیاه است یا سفید، همین است که می بینید.مثلاً: شهرکی با 700 خانوار بدون آب.

مرز شهرک فرهنگیان یا محله موسک2، از بلوار سه راه موسک - بیمارستان بوعلی شروع می شود. نشانی از آسفالت دیده نمی شود، کوچه ها همه خاکی است. نزدیک مسجد تازه در حال احداث شهرک، لوله های آب تلنبار شده زیادی منتظر هستند تا پس از حفر کانال ها در دل خاک جا بگیرند و آب رسان و حیات بخش ساکنان این بخش از شهر مریوان شوند. اما انگار خیلی مانده تا ساکنان موسک2 از دست جوشاندن آب چاه های آلوده راحت شوند.
اینجا همه از آب چاه استفاده می کنند. چاه هایی که در آزمایش های گرفته شده، از نظر میکروبی آلوده تشخیص داده شده اند. این را چند تن از ساکنان محله با قاطعیت می گویند. مغازه داری که درست روبروی مغازه اش کانال لوله کشی آب، نیمه کاره رها شده می گوید: چندین بار این آب ها را آزمایش کرده ایم و بیشتر از 99درصد چاه ها آلوده است. ما مجبوریم آب چاه را بجوشانیم تا بتوانیم کمی از سالم بودن آن مطمئن شویم.
او ادامه می دهد:"در این منطقه باید زمین را 15 تا 20 متر کند تا به آب رسید و چون به این ترتیب سطح آب چاه ها پایین تر از آب رودخانه حاوی زباله و فاضلاب های روستایی پایین شهرک، قرار می گیرد، خیلی طبیعی است که چاه ها آلوده شوند".
البته دردسرها و هزینه های استفاده از آب چاه را هم باید به محرومیت استفاده از سیستم لوله کشی آب شهری اضافه کرد. همین مغازه دار می گوید فقط امسال نزدیک به سیصدهزار تومان خرج دینام چاهمان بوده است.
باید یکی دو روزی در چنین جایی زندگی کرد تا فهمید بی آبی واقعا یعنی چه! و آب آلوده مصرف کردن چه طعمی دارد. هرچند خشکسالی امسال این تجربه ناخوشایند را در اختیار همه گذاشته اما این فقط ناخنکی به بحران زندگی بدون آب بهداشتی و سالم است. اگر تمام مدت سال هر شب ناچار شوی برای روز بعد، آب لازم برای نوشیدن را بجوشانی، بگذاری سرد شود و بعد با احتیاط از آن استفاده کنی. اگر برای میهمانی ها مجبور شوی چند دبه و کتری برداری و با کلی کرایه تاکسی از منزل دوستان و آشنایان آب بگیری و اگر بخواهی با آب آلوده حمام بروی و ظرف بشوری آن وقت می توانی رنج ساکنان محله موسک2 را درک کنی.
با این همه بحران شهرک فرهنگیان، وقتی بیشتر نمایان می شود که خطر خشک شدن آب این چاه ها هم در راه باشد. یکی از ساکنان با نگرانی از خشک شدن تدریجی چند چاه آب خبر می دهد و می گوید:" به عنوان مثا ل فقط یک متر آب در چاه حیاط خانه ما مانده که فکر می کنم آن هم به زودی ته بکشد". او می خواهد که این موضوع خیلی سریع در سایت منعکس شود.
در یکی از کوچه های اصلی شهرک، کانال لوله کشی آب تقریبا تا نیمه رسیده است. حاضران در محل می گویند که بیشتر از یک ماه و نیم است این کانال حفر شده اما به بهانه نبودن بودجه کافی و لوله! می بینید که اداره آب فقط تا نصف کوچه را لوله گذاری کرده است". آن ها این نصفه کاری را هم ازسر پی گیری های مداوم خودشان می دانند.
ف. که از فرهنگیان با سابقه ساکن شهرک است از سابقه دو ساله درخواست ها و اعتراض های دسته جمعی و دیدارهای بی نتیجه با نماینده مجلس، فرماندار و شهردار و رییس اداره آب می گوید.
شاید خشکسالی را باید جدی تر گرفت. اینجا آب آشامیدنی نیست.

+ دلیر مردوخی جمعه 28 تیر1387 |